آرمانگرایی معطوف به عمل

 

آرمانگرایی معطوف به عمل

 

بهانه ای برای بازگشت

 

دوست عزیزم مجید چندی پیش در مقاله "باید پایان دوران پدرخواندگی را جشن گرفت"  به نکته ی دقیقی اشاره کرد. بسیاری از اصولگرایان خسته که فرصت استحاله شدن نداشته اند(!) کم و بیش از ظهور طیف جوان آرمانگرایی سخن می گویند که عمیقتر، خالصتر و معطوف به عمل نسبت به اصول اصیل انقلاب و اندیشه های امام(ره) ابراز وفاداری و تعلق می کنند. همانگونه که تکانهای عقیدتی صدر انقلاب به کنش مندی فعالانه انقلابیون انجامیده بود، سالهای پرآشوب اخیر نیز طیف وسیعی از جوانان انقلابی فهیم و اهل تحلیل را به عنوان رویشهای ارزشمند انقلاب به تاریخ عرضه کرد؛ اتفاقی که امید اصلی خیزش جهانی بیداری اسلامی بشمار می رود.

       به نظر من خصوصیت اصلی جوانان آرمانگرای ایران امروز، اعتقاد به امکان تحقق تمدن اسلامی است، هدفی که مسبوق به دولت اسلامی است. این اعتقاد نوعی عملگرایی امیدوارکننده را در این راستا رقم زده است. آرمانگرایی معطوف به عمل نوعی تجربه ی انقلابی آگاهانه در عرصه ی تجلی تفکر ناب امام است هرچند در این مسیر تجربه، خطاهای عملی هم رخ دهد.

 

 این مطلب را از آن باب نوشتم که برخی مرا برای حضور در سازمان صدا و سیما سرزنش می کردند. با تمام حرف و حدیثهایی که بوجود آمده معتقدم از دور ایستادن و دستور «لنگش کن» صادر کردن مرام انقلابی نیست ؛ آنچه پس از چند سال حضور در رادیو جوان برای من باقیست اطمینان به نفس فوق العاده ایست از اینکه می توان بجای ارتکاب ابتذال برای سرگرم کردن مردم با نگاهی آرمانگرایانه، هم جذاب بود و هم سرگرم کننده. (این را برای لبیک گفتن به درخواست دوستم حامد طالبی در باب انتقاد از صدا و سیما گفتم). آرمانگرایی معطوف به عمل یعنی پریدن وسط معرکه. امروز دوستان بسیاری را می شناسم که برای تغییر وضع موجود و تحقق ایده هایشان مجهز به علم و عقیده اند چیزی که نهادی مانند صدا وسیما که جزء بنیادی ترین محملهای تحقق آرمانهاست سخت به آن محتاج است.